Mocht je de laatste 5 jaar in een grot geleefd hebben, dan gaat de term ‘social media’ je waarschijnlijk niets zeggen. Hoewel het erg waarschijnlijk is dat er iemand ingecheckt heeft op Foursquare in jouw grot, terwijl je lag te slapen. Er zijn reeds boeken en digitale pagina’s volgeschreven over social media en met deze post doe ik ook weer een bijdrage. Maar we zien dat de wereld steeds meer op verschillende snelheden draait. Je hebt de mensen die meegaan met de digitale evolutie, je hebt er die het hoofd boven water kunnen houden en gestaag mee dobberen en een grote groep van mensen die nog maar net het internet ontdekken. Voor sommige marketeers en goeroes zal het als een schok komen, maar terwijl een kleine groep praat over hoe social media de wereld aan het overnemen is, is de man in de straat en een groot deel van de bedrijfswereld, bij wijze van spreken, nog steeds aan het twijfelen of RSS geen nieuw ruimtestation is.
Ook in de recruitment middens worstelt men nog steeds met deze sociale netwerken. Maar door het hoge aantal lezingen en seminaries en het verkondigen van de blijde boodschap door heel wat believers, groeit het besef wel. Dus als iemand zegt een moderne en innovatieve werkgever te zijn, zal deze trots zeggen dat hij social media gebruikt om te rekruteren. Top, zeg ik dan en doe zo verder. Toch is er een addertje onder het gras waar ik even dieper op in wil gaan.
Sociale netwerken zijn voor werkgevers/recruiters zoals een vers bot voor een hond. Iets waar je spontaan van begint te kwijlen. Enorme up-to-date en actieve databases, profielen en hun gegevens zomaar voor het grijpen. Niets belet je om hier gebruik van te maken, maar onthou gewoon dat het SOCIALE media zijn. Niemand zit te wachten op jouw content, maar wel op een dialoog, een ervaring van jouw employer brand en gewoonweg een interactie. Maar besef ook dat je als werkgever verwachtingen schept met het gebruik van social media en zeker naar de nieuwe generaties die opgroeien in dit digitaal tijdperk.
Recentelijk heeft Jong Unizo in het kader van hun Fast Forward Project een onderzoek uitgevoerd dat polste naar de meningen over en het gebruik van social media bij ondernemingen. Onder leiding van niemand minder dan trendwatcher Herman Konings werden deze resultaten uitvoerig besproken tijdens een debat. Ik haal er hier drie opvallende grafieken uit.
Op bovenstaande grafiek kan je zien dat een groot deel van de werkgevers akkoord is met het feit dat mensen gescreend worden en hier dus ook op beoordeeld kunnen worden. Ik heb hier geen problemen mee, aangezien mensen moeten beseffen dat online nog altijd publiek is (ondanks beveiligingen), en dus steeds tegen je gebruikt kan worden. Toch moeten werkgevers ook beseffen dat we in andere tijden leven en er iets minder strikt gekeken moet worden naar momentopnames zoals bepaalde foto’s. Want andersom is het ook waar, foto’s van decadente bedrijfsfeestjes geven ook een bepaald beeld aan toekomstige kandidaten. We zijn uiteindelijk allemaal maar mensen en transparantie is nodig, maar dan moeten we ook kunnen relativeren en zaken in context plaatsen.
Deze volgende grafiek toont dat werkgevers ook vinden dat hun eigen medewerkers via hun persoonlijke profielpagina’s fungeren als ambassadeurs van het werkgeversmerk. Hier kan ik de werkgevers voor een stuk in volgen aangezien ik zelf grote voorstander ben van ambassadeurs. Maar er is een groot verschil tussen ambassadeurs van een merk en uithangborden. Medewerkers kunnen hier niet in verplicht worden. Hetgeen dat zij wensen te delen via hun persoonlijke pagina’s zou moeten ontsprongen zijn aan een interne motivering en engagering en zou de uiting moeten vormen van hun daaruit vloeiende fierheid. Anders geloofd trouwens geen mens dat dit spontaan en echt is. Voor profielen op bijvoorbeeld Linkedin kan er wel een bepaalde inzet gevraagd worden op vlak van invulling profiel, indien dit actief gebruikt wordt. Zolang mensen voor een organisatie werken dienen zij deze organisatie op professionele netwerken ook zo correct mogelijk te vertegenwoordigen. Dit is op bijvoorbeeld netwerkrecepties niet anders. Dus ik onthou dat werkgevers kandidaten mogen screenen en dat medewerkers ook op hun persoonlijke pagina’s fungeren als ambassadeurs. Als dit laatste betekent dat mensen gewoon moeten opletten niets online te zetten wat de organisatie indirect kan schaden, dan ben ik volledig akkoord. Maar uit ervaring weet ik dat het meestal ook betekent dat werknemers hun persoonlijk netwerk moeten aanspreken voor het verspreiden van de werkgeversboodschap. Lijkt een veronderstelling, maar ik voel het meer aan als een zekerheid.
Deze laatste grafiek toont echter dat als tegenprestatie van al deze voordelen en verwachtingen, werkgevers vinden dat ze social media mogen blokkeren op de werkvloer. Dit geeft mij toch een wrang gevoel. Ik snap dat er op de werkvloer gewerkt moet worden en dat sommige mensen hun functies de soep in zouden draaien als deze tijdens de uren het internet zouden mogen gebruiken. Maar laat ons eerlijk zijn, neem de smartphone uit de zak en ze raadplegen evengoed hun profielen. In de plaats van het te blokkeren, sensibiliseer je mensen en leer ze professioneel omgaan met dit medium. Je zal ervan versteld staan hoe het misbruik daalt en hoe het jouw werkgeversmerk en business ten goede zal komen. Maar wat ik dus begrijp uit deze drie grafieken, is dat werkgevers heel wat verwachten en kandidaten kunnen beoordelen op basis van hun online activiteit en de netwerken kunnen gebruiken voor het verspreiden van hun vacatures. Maar eenmaal werknemers op de werkvloer zijn, de toegang tot deze media ontzegd wordt.
Je moet beseffen dat het gebruik van sociale media niet alleen langs werkgeverszijde verwachtingen schept, maar ook langs de zijde van de kandidaat. Als ik gerekruteerd wordt via social media en krijg daarbij te horen dat ik een dynamische en innoverende werkvloer zal betreden, dan fonkelen mijn digital native ogen. Om dan eenmaal op de werkvloer vast te stellen dat net die sociale media geblokkeerd worden. Met daarenboven een innoverende old school gsm met zwart/wit-scherm en een computer die nog ‘ting’ zegt als je op het einde van een regel bent gekomen. Terwijl ik opgegroeid ben met deze media en thuis gewend ben met betere technologie te werken. Ik weet dat dit laatste niet simpel is en erg kostelijk, maar beloof dan ook niet NASA te zijn als je nog maar net aan het leren vliegen bent. Deze post is zeker niet om werkgevers schrik te doen krijgen van social media, in tegendeel. Maar om even de nadruk te leggen op het feit dat social media ook binnen rekrutering langs twee kanten werkt. Je screent en hebt verwachtingen, maar dit geldt ook voor de kandidaten/werknemers. Wees daarom sociaal en probeer niet enkel te krijgen zonder iets te willen geven. Een mooie boodschap gezien de kerstperiode eraan zit te komen 
Flauw…
